Ik ben de weg, de waarheid en het leven
Zoals gewoonlijk elke morgen ging ik ook vandaag naar buiten met mijn hond. We liepen voor de verandering weer eens ons voorheen gebruikelijke lange rondje, want er lag sneeuw en de zon scheen en ik was niet in een beste stemming, waardoor lopen wel een goed plan leek. Onderweg klaarde langzaam mijn humeur op. Stappen zetten, voet voor voet plaatsen, het is een gestage cadans die de muizenissen van het hoofd weerspreken in hun kalme eenvoud. Een goed recept tegen al te nadrukkelijke somberheid, wist ik al, en gelukkig werkte het ook vandaag. Gaandeweg drong nog meer tot me door dan anders dat we de weg in ons leven helemaal in ons eentje af te leggen hebben. Niemand die het van ons over kan nemen, niemand die het in onze plaats kan doen, niemand die..... Wacht even, wat dacht ik daar? Mijn associatietrein bracht me een moment tot stilstand. Letterlijk ook. Ik liet mijn voeten op hun plek en luisterde terug in mijn hoofd. Wat had ik zojuist gedacht? Niemand die het in onze plaats kan ...